Leestijd: 4 minuten
Wat is crematieas?
We noemen het as, maar eigenlijk is het dat niet. Wat overblijft na een crematie is het geraamte van de overledene. De botten dus. Botten zijn gemaakt van kalk en dat verbrandt niet. De temperatuur van een crematieoven is zo hoog, dat er van al het overige materiaal niets overblijft. Weefsel, maar ook hout van de kist vind je dus niet terug.
Na het ruimen van de crematieoven worden deze resten vermalen. Cremuleren, heet dat met een moeilijk woord. De resten worden dan tot een soort poeder gemaakt, dat we as noemen. Gemiddeld blijft er ongeveer 2,5 kilo as over. Mensen zeggen daarom wel dat je na een crematie weer terug gaat naar je geboortegewicht.
Begraven of bijzetten
Bij een begrafenis denk je natuurlijk aan het begraven van het overleden lichaam. Maar ook as kun je begraven. Sommige crematoria hebben een begraafplaats, speciaal voor urnen. Dit zijn wat kleinere graven, waar je ook een grafsteen kan plaatsen. Veel ‘gewone’ begraafplaatsen hebben ook een afdeling bedoeld voor het begraven van urnen.
Wat is dan het verschil tussen begraven en bijzetten? Bijzetten is het plaatsen van een urn in een columbarium, een urnenmuur. Deze muren zie je ook zowel bij crematoria als op begraafplaatsen. De muur heeft openingen, zogenaamde nissen. In zo’n nis kan de urn open en zichtbaar staan, maar soms wordt de nis ook afgesloten met een granieten of metalen sluitplaat.
En vergeet ook de natuurbegraafplaats niet. Prachtige plekken in de natuur, waar eeuwige grafrust geldt. Ook op deze plekken kunnen urnen begraven worden. Voorwaarde is dan wel dat dit gebeurt in een biologisch afbreekbare urn.
Verstrooien
Verstrooien kan op het strooiveld van het crematorium. Ook begraafplaatsen hebben vaak een strooiveld. Maar een deel van de nabestaanden kiest liever voor een andere plek. Bijvoorbeeld een plaats die voor de overledene belangrijk was. Een bos waar hij of zij veel wandelde, de zeedijk, ergens op het water, een Waddeneiland, de mogelijkheden zijn natuurlijk eindeloos.
Maar er zijn wel regels voor het verstrooien van as in de natuur. In de wet staat dat de eigenaar van de grond toestemming moet geven. Op privéterrein is dat duidelijk, maar wie moet je benaderen voor een verstrooiing in de natuur? Vaak is dat de gemeente, of Staatsbosbeheer.
Verstrooien kun je als familie zelf doen, maar je kunt het ook overlaten aan anderen. Dat kan het personeel van het crematorium zijn, die zorgen voor verstrooiing op het veld van het crematorium. Er zijn ook bedrijven die verstrooien in de natuur en op zee met zowel boot als vliegtuig.
Bewaren
Als je kiest voor verstrooien, is de as weg. Daarom zijn er ook nabestaanden die ervoor kiezen de as te bewaren. Dat kan de gehele as zijn, maar ook een gedeelte. Meestal kiest men dan voor een sierurn. En daarin zijn de mogelijkheden legio. Sierurnen zijn er in alle materialen, zoals graniet, metaal, hout of glas. En ook in alle maten. Er zijn urnen waar de volledige as in past, maar ook kleine modellen waar je een gedeelte van de as in kunt bewaren.
Dan hebben we nog de sieraden. Er kan een kleine hoeveelheid as worden verwerkt in een hangertje of in een ring. Met zo’n sieraad draag je de as van je dierbare altijd bij je.
Kortom, alles kan en heel veel mag. We hebben het nog niet eens gehad over tatoeages waarin as is verwerkt. In Amerika is zelfs een bedrijf dat as met een raket naar de ruimte schiet, zodat het in een baan om de aarde blijft draaien.
Kortom, je kunt het dus zo gek maken als je wilt. Doe vooral wat goed voelt. Het bijzetten, begraven of verstrooien van de as is een ritueel. Het afscheid en de crematie zelf beleef je vaak in een roes. Je hebt een drukke periode gehad, bent moe en zit nog vol in de emotie. Een paar maanden na de crematie is er meer rust en kun je met het verstrooien of bijzetten van de as nog eens stil staan bij het gemis.
Sido Post
